Art Rotterdam
Art Rotterdam
Een beurs voor galeriehouders. Internationaal. Ik ging kijken.
Alle galerieën stonden op een rij.
Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Haarlem. Berlijn.Daar schijnen enkele of meerdere grote te zitten. New York wilde voet aan de grond in Europa zettten. De laatste had een performance in zijn galerie. Er lag een ridderlijk uitziende man op de grond, die langzame-filmische bewegingen maakten. Robotachtig. Animatie-achtig. Daarachter was een uitvergrote foto met een romantiekgehalte. Een bewegend visueel vuurtje in het midden.
Blok na blok. Witte muur na witte muur ben ik afgelopen. De kunstenaarsboeken heb ik bekeken. Rosamin Hendriks kom ik ook overal tegen. Grote zelfportretten in een enkele lijn met wat grijstinten in de schaduwen. Na drie tekeningen weet je het toch wel en verrast het niet meer? Blijkbaar wel. Blijkbaar verkoopt dat.
Er waren veel schilderijen en tekeningen. Nu waren video en installaties minder vertegenwoordigd.
Enigszins getroost zag ik dat veel tekeningen op deze beurs niet ingelijst waren. De grote tekeningen waren geprikt. Woorden en gedichten waren ingelijst bij een andere galerie.
De mafkezen waren niet zwaar vertegenwoordigd, maar hier en daar was er nog iets vreemds. Een stofzuiger met een lege boekenkast of lege poppenkast erboven. Hij kon aan. Jammer genoeg lag er niets op de grond. Ik had het stof wel door dat houten wereldje zien waaien.
Naast de kunst heb ik nog mensen gekeken. Zwaar ingelijste mensen met pakken en opgemaakt die wellicht kwamen kopen. Vreemd dat de koper zwaar behangen is en de maker, de kunstenaar soms nog geen kleding zonder verfvlekken heeft om zijn werk te presenteren. Die kleding moet ook eens gesubsidieerd worden. Opvoeren bij projectvoorstellen en kosten.
Verder was het uitzicht vanaf artrotterdam mooi. De havens. Ja, de havens wachten kalm en mensen vertrekken weer. Dat is het mooie ervan. Afscheid nemen en doorgaan. Ieder zijn eigen leven.
Daarna ben ik naar showroom mama gegaan. Wordt dit gesubsidieerd en is hier daarom meer vrijheid? Zijn ze niet afhankelijk van verkoop of wel? In ieder geval was hier wat minder voor de hand liggende kunst om mee te nemen naar huis. Een drie meter grote pop had een robot-arm naar buiten steken die bewoog met een lappenpop aan zijn tentakels. Stalen tentakels en kwetsbaar vlees.
Het thema van de tentoonstelling was namelijk vlees.
Een foto van een anorexia meisje, volkomen naakt, geschoren en met uitstekende botten lag daar. Ook kwetsbaar.
Deze meerdere kunstenaars die elkaar ontmoeten in een tentoonstelling en een gezamenlijk thema boeide.
Het boeide allebei. Art Rotterdam en een wat experimentelere plek.
Terwijl ik naar huis reisde, nam ik me voor om in ieder geval zwaar behangen, zwaar opgemaakt de volgende keer mijn werk te presenteren. Kijken of mensen gevoelig zijn voor plastische chirurgie en korte rokjes.
Moet ik eerst een werk verkopen om dat te betalen.
Das dan ook weer jammer.
